back to not-so-basic notebooks

School is weer begonnen. Je ziet het aan alles; social media, de drukke straten met fietsende kinderen en op blogs. Voor degenen die nog een paar daagjes vrij hebben: ik ben jaloers! Dus, school is weer terug van weggeweest en ik wil jullie graag mijn schriften laten zien. Het heeft me wat tijd gekost, maar ik heb er heel het jaar plezier van en had super veel fun met het maken van de schriftjes! Ik hoop dat ik jullie op wat ideetjes kan brengen.
schriftjes – hema
washi tape – xenos en dille & kamille
witte pen – uni posca in white (grootte 0,7 mm) (verkrijgbaar in hobbywinkels)
zwarte pen – faber-castell in black (grootte F)
stamps – hema

Toen ik door de stad liep op jacht naar leuke schriftjes en andere schoolspullen vond ik echt dat er veel minder keus was dan voorgaande jaren. Ook vind ik de spullen die ze nu verkopen minder leuk dan toen ik nog in de eerste klas zat. Natuurlijk omdat de V&D weg is, kunnen we daar niet meer rondneuzen op de schoolcampus en ik zie er ook niet veel in om online dingetjes te bestellen. Dit jaar besloot ik dus mijn eigen schriften te decoreren. Gelukkig vond ik bij de hema bruine schriften die echt overal bij passen en perfect zijn om te diy-en.

paper plane

Dit tekeningetje is heel simpel maar geeft een super leuk effect. Een klein papieren vliegtuigje met kleine streepjes, die ik ook door heb getrokken op de achterkant van het schriftje.

dots

Zoals je misschien wel ziet is mijn schriftje niet flawless. Ik had een liniaal gebruikt een veegde daarmee zo de stift uit. Stom! Maar het resultaat vind ik eigenlijk wel heel leuk geworden!

notes

Met het woord ‘notes’ heb ik allerlei variaties gemaakt. Eentje met stempels, een met een soort banner er omheen en op de laatste heb ik kleine blaadjes eromheen getekend.

my favourites

Ik hou van al mijn schriftjes, maar deze twee vind ik toch wel het leukste geworden. Ik heb het leuke idee van Laura’s blog, maar heb het een klein beetje aangepast. Dit is wat je moet doen: Plak twee stroken washi tape naar keuze (ik heb deze washi tape van de xenos gebruikt) naast elkaar over de lengte van het schriftje. Dan kun je met witte stift een patroontje langs de rand van de washi tape maken. Ik heb, zoals je ziet, gekozen voor stipjes en boogjes.

floral banners

Dit ziet er heel schattig uit op schriften! Ik heb twee verschillende gemaakt, een met langs de lengte blaadjes en eentje met aan de onderkant twee lijntjes met blaadjes. Eerst heb ik met potlood een schets gemaakt en later overgetrokken met een witte stift.

washi tape & dots

Dit is echt een van mijn favoriete ideeën (dit zeg ik bij elk schriftje, maar ach). En het is super simpel! Het enige wat je hoeft te doen is een strook washitape langs de rug van je schrift te plakken en daarna zet je er met een witte (of een andere kleur) stift kleine stipjes naast. Easy peasy!

skole (het deense woord voor school)

Een tijdje geleden vond ik deze etiketten bij søstrene grene en ik heb ze voor al mijn schoolboeken en wiskunde schriften gebruikt. Dus als je nog leuke etiketten zoekt (kan natuurlijk ook op potjes worden geplakt!), dan is dit mijn aanrader!

Succes allemaal met de start van het nieuwe schooljaar! Naar welke klas (slash uni slash opleiding) ga jij?

(voor mij is het vwo 5… help!)
xxx

travel • spain diaries pt. 3

Het eerste of tweede deel van de diaries nog niet gelezen?
spain diaries ’16 – valencia // Bij Valencia wist ik eigenlijk niet zo goed waar ik aan moest denken. De stad had voor mijn idee niet een kenmerkend gebouw of een andere highlight. Nee, bij Valencia kon ik me niets voorstellen. Wat ik wel wist is dat we er heen zouden gaan en dat ik er heel veel zin in had. Het is leuk om steden te fotograferen en nu ik blog kan ik die foto’s ook delen met de wereld, want, tja, dit is inmiddels mijn eerste zomer blogging en dus is er niets beters dan mijn ervaringen met een grote, bekende stad te delen. En geloof me, Valencia viel echt niet tegen. 

De hele dag hebben we door het oude stadsdeel van Valencia gelopen. We kwamen langs prachtige pastelkleurige appartementen en pleintjes met fonteinen. Straten met een ongelijke stenen vloer en we liepen langs gezellige cafeetjes.

Ik hou van de oude architectuur in steden zoals Valencia. De hoge glas-in-lood ramen, prachtig bewerkte deuren en gevels. De standbeelden die een verhaal met zich meebrengen en de verweerde stenen in de muur. Ze geven de stad karakter en het voelt een beetje alsof je terug in de tijd bent gesprongen.

Na een eindje wandelen komen we uit op een verborgen pleintje. Hij zat verstopt tussen de pastelkleurige huisjes. Er zit een klein restaurantje en een huis waar de muur bewerkt is alsof er rozen op gemaakt zijn. Hier en daar trippelen er wat duifjes. Snel maak ik wat foto’s en dan lopen we weer een straatje in.

Op een gegeven moment kwamen we uit op een plek waar Valencia wat meer tot leven kwam. Er was veel verkeer en er waren overal wel mensen. Voor een stad als deze had ik de drukte eigenlijk nog groter verwacht, maar alles leek heel ontspannen.

Op de foto’s hier boven zie je het weggetje waar ik verliefd op ben geworden. Tussen al die schattige balkonnetjes rijkt een soort brug tussen de huizen. Ik vind het zo fotogeniek en het heeft iets middeleeuws, wat ik erg leuk vind. Niet veel verder vind je een groot plein, die uitgestorven leek, en een kerkje, waar we naar binnen zijn gegaan.

We stappen de drempel over en gaan de deur door, het eerste wat me opvalt is het prachtige kunstwerk op het plafond. Als ik het me goed herinner had ik het hier over gehad met kunstgeschiedenis en hoe het lijkt alsof je de hemel in staart. Het is prachtig. We struinen langzaam het kerkje nog even door en stappen dan naar buiten door de andere deur. Het was net alsof we een andere wereld in stapten dan waar we eerst waren. Een groot plein met fonteinen en standbeelden. Ook is het veel drukker dan het plein aan de andere kant van het kerkje. Ik glimlach om het verschil en grijp weer naar mijn camera.

In Valencia ligt een rivier die droog is gelegd. Nu is er een park van gemaakt en via een trappetje lopen we er heen. De verkeersgeluiden worden hier verdoezelt, het enige wat je hoort is het geruis van de bladeren en een zacht geroezemoes van stemmen ver weg, meegenomen door de wind. Het is heerlijk om hier rond te lopen, met de zon in mijn nek. Het deed me denken aan Londen. Het gaf me heimwee naar Londen, moet ik eigenlijk zeggen. Dit park doet me denken aan Hyde Park, waar mijn vader en ik deze voorjaarsvakantie hebben gelopen. De manier waarop het park rust geeft in een drukke stad, net als daar.

Later in de avond daalt de zon en werpt een schilderachtig effect over de stad. Het gouden licht hulde de mensenmassa en drukke straten in een soort kalmte. We struinden langs de winkelstraat, waar ik in El Corte Ingles fineliners kocht en bij Brandy Melville een leuk topje (die ik de rest van de vakantie niet meer uit deed) spotte. Aan het einde van de straat stond een oude arena en om een van de beelden was een rood sjaaltje geknoopt. We sloten de dag af met het eten van carrot cake bij Costa en met mijn buik vol liep ik met mijn familie terug naar de parkeerplaats. Moe maar voldaan stapten we de auto in.

Valencia was het einde van mijn avontuur in Spanje. De laatste paar dagen genoten we nog even van het heerlijke weer en het zwembad. Ik heb het geweldig gehad en ben blij dat ik mijn foto’s en verhalen met jullie kon delen! Morgen is het alweer tijd om aan school te beginnen, ik moet zeggen dat ik met enkele tegenzin naar het volgende schooljaar kijk, maar ik wil ook bedenken wat voor leuks er allemaal komen gaat (ook naast school). Het zal niet altijd evenveel rozengeur en maneschijn zijn, maar ik verheug me ook wel een beetje op de toekomst. Op de herfst, mijn verjaardag, volgende vakanties en nog meer blogposts schrijven.

En daarmee wil ik deze diaries afsluiten.

Ben jij ooit in Valencia geweest?

xxx

ps, de werkwoordstijden in dit stukje kloppen voor geen meter, ik hoop dat het niet heel erg op is gevallen

travel • spain diaries pt. 2

                                                                                                                       spain diaries ’16 – week 2 //
De eerste diary nog niet gezien? Klik hier!

Maandag stond er een marktje op ons te wachten. Het gebruikelijke: voetbalshirts, goedkope tasjes en namaak zonnebrillen. Het leukste vind ik de kraampjes waar ze eten verkopen, omdat hier een beetje de plaatselijke dingetjes verkocht worden, zoals churros (waar mijn broertje een hele zak van op heeft) en nootjes. We struinden een beetje rond en op een gegeven moment was het tijd om te gaan, vanwege de zon die ons tussen de marktkraampjes verhitte. Nog even snel wat halen bij de supermercado en dan weer terug naar het huisje.

19 juli ’16 – Rond 12 uur ‘s middags besloten we een roadtrip te maken. Als eerste bezochten we Gata (de eerste twee foto’s hierboven), een kleurrijk plaatsje met heel veel winkeltjes waar ze rieten spullen verkopen. Manden, tassen… Noem maar op. Maar niet veel later zaten we alweer in de auto op weg naar het volgende plaatsje.
Dit stadje is wel een van mijn favorieten van deze vakantie. Met prachtige witte huizen en een uitzicht waar je u tegen zegt. Ik heb het over Altea. Altea is een van de mooiste steden die ik ooit bezocht heb. We klommen omhoog door smalle straatjes gevuld met de mooiste huisjes en bloemen die de muren vulden. Ook werden er veel kunstwerken tentoongesteld hier en daar. We stopten even om van het uitzicht te genieten, boven op de berg, waar je uitkijkt over het strand en de fonkelende blauwe zee. Ik maakte wat foto’s en we gingen weer verder op stap. Uiteindelijk kwamen we uit op een gezellig pleintje, waar het druk was van de mensen en obers een een zachte melodie door de straten vloog. We besloten ergens te gaan zitten en ik heb (alweer) pizza op. Daar zaten we tot de zon achter de zee verdween en toen reden we terug naar huis, vermoeid van al het lopen.

Tegen het einde van de week gingen we naar Oliva om te kijken naar het jaarlijkse optreden dat er werd gegeven. Er was een parade, net zo eentje als in Dénia, en later werd er een soort toneelstuk opgevoerd over de strijd tussen de twee groepen die er vroeger leefden. Ook hadden ze geweren met buskruit, die ze een half uur lang (ik herhaal, een half uur lang) af lieten gaan. Hier na zat ik helemaal onder het buskruit en mijn oren deden zeer.

Wat het allemaal goed maakte was het ijsje dat we achteraf op hadden.

“Over het adembenemende uitzicht” had ik dit deel van de post genoemd. Op de foto’s kun je er niet veel van zien, maar denk je dit in: aan de strakke horizon een hemelblauwe zee, palmbomen die meewiegen met de wind en witte huisjes zo ver als je kunt kijken. Alles past bij elkaar en geeft het beeld dat ik heb van Spanje perfect weer. 
xxx
Volgende keer: Valencia!

een lijstje om te kijken

Films zijn echt mijn ding. Ik kan mezelf er helemaal in verliezen en zodra de aftiteling begint voel ik me anders. Rijker. Het magische gevoel van de film blijft lang hangen in mijn hoofd. Ik hou er van als een film je zo mee kan nemen in zijn verhaal. Om even de realiteit te vergeten en je volop wijden aan het bewegende beeld.
Nu het zomervakantie is heb ik genoeg tijd om een van mijn favoriete hobby’s te doen. De laatste tijd zijn er zo veel leuke films uitgekomen dat ik me eventjes terug wilde trekken om me te oriënteren. Ook moeten er nog heel veel films uitkomen waar ik nu al naar uitkijk. Van al die films die ik wil kijken maak ik meestal een lijstje en deze keer zou ik die graag met jullie willen delen!
Plus: als je op de titels klikt kun je de trailer bekijken! 😉 (dat klonk een beetje als de reclame van de Plus supermarkt) 

Ik vind de x-men films echt geweldig. Het gaat over mutanten, ook wel x-men. X-men zijn mensen die een bijzondere kracht bezitten. Door mutatie (en de evolutieleer) zijn in de loop van de tijd deze mensen ontstaan die bijvoorbeeld gedachten kunnen lezen, of ongewoon snel kunnen rennen. Je ziet wat hun plaats in de maatschappij is en welke strijd ze onderling voeren.
In x-men apocalypse zie je hoe een groep jonge x-men onder leiding van Charles Xavier de strijd aan gaan tegen een andere mutant, Apocalypse, en zijn groep en zo proberen de wereld te redden.
Alice In Wonderland vind ik geweldig en ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik een lichte obsessie heb met haar (al zeg ik dat over bijna alles dat ik leuk vind). Ik hou van het vintage gevoel dat het verhaal heeft. Ook de eerste film (die ene met Johnny Depp als de Mad Hatter) is verschrikkelijk leuk. Het is allemaal erg vreemd en raar, maar dat maakt het verhaal zo speciaal. Er spelen ook hele goede acteurs en actrices in, zoals Helena Bonham Carter en Anne Hathaway. 
Alice Through The Looking Glass is deel 2 van deze filmreeks en is net zo gek als de eerste (tenminste, dat is wat ik op kan maken uit de trailer). Ik wil dolgraag deze film kijken en eigenlijk moet ik ook een keer de boeken gaan lezen. 
Op dit moment heb ik het boek net uitgelezen. Natuurlijk wil ik niet te veel vertellen over het verhaal, omdat de meesten van jullie het nog wel willen lezen/ de film willen zien. Wel kan ik zeggen dat ik gekluisterd zat aan het verhaal en dat ik verliefd ben geworden op de personages. Nu is mijn moeder aan de beurt om dit hartverscheurende verhaal te lezen, en als zij hem uit heeft gaan we naar de bioscoop om de film te kijken! (Waar ik dus echt heel veel zin in heb, i love Emilia Clarke plus Sam Claflin, ze lijken perfect voor de rollen)
Inmiddels heb ik de film al gezien (omdat hij al laaaang uit is) en ik vond hem geweldig. Zo geweldig dat ik echt het boek nog wil lezen. Het verhaal gaat over een meisje, Liesl, die wordt geadopteerd. Het speelt zich af in Duitsland in de Tweede Wereldoorlog en haar vader leert haar lezen. Op een dag klopt er een Joodse jongen aan en hij duikt daar onder. Je ziet hoe Liesl groeit, leert lezen en ziet haar band tussen haar vader en moeder, de joodse onderduiker en haar buurjongen.
En ja, ik heb gehuild. Zo veel heb ik nog nooit gehuild bij een film.

Een mysterieus eiland. Een verlaten weeshuis. Een vreemde verzameling bizarre foto’s. Als kind had Jacob een speciale band met zijn grootvader, die hem bizarre verhalen vertelde over zijn jeugd en die een collectie vreemde foto’s van bijzondere kinderen bezat. Na het tragische verlies van zijn grootvader reist de zestienjarige Jacob naar een afgelegen eiland in Wales, waar hij de ruïnes ontdekt van een verlaten tehuis voor kinderen. Wanneer Jacob de verlaten kamers van het tehuis verkent, blijkt dat de kinderen van het tehuis meer dan alleen bijzonder waren. Misschien waren ze wel gevaarlijk. Misschien was er een goede reden om hen geïsoleerd op het eiland te laten wonen. En misschien zijn ze nog steeds in leven …

source: bol.com
Ik krijg kippenvel van de trailer, omdat het er zo ontzettend gaaf uitziet. Plus, het liedje is geweldig. Ik ben de laatste tijd heel vaak naar de boekenwinkel geweest om op zoek te gaan naar het boek, maar ze hadden hem elke keer niet. Ik depressief. Maar, wat bleek dus, er moest een tweede druk uitkomen. En die is nu dan eindelijk uit! Zodra ik tijd heb ga ik zo snel mogelijk kijken of ze hem hebben.
Van de schrijver van Harry Potter. Do I need to say more? J.K. Rowling heeft dit boekje een tijd geleden geschreven als een soort boek dat in Harry Potter ook voorkomt (een lesboek at Hogwarts). Van dit boekje wordt nu dus daadwerkelijk een film gemaakt over de schrijver, Newt Scamander. Ik heb geen idee waar de film precies over gaat, maar dat zal ik wel uitvinden als de film in de bioscoop draait!
Bij dit verhaal is het waarschijnlijk niet nodig om uitleg te geven. Het enige dat ik kan zeggen is dat deze film met echte mensen is gemaakt en dat Emma Watson (ja, de Emma Watson) de rol van Belle heeft. Wie wil dat nou niet zien? Het lijkt een beetje op Cinderella, die vorig jaar uitkwam, want dit is natuurlijk ook een klassieker die herfilmt (is dat een woord?) is. Ik kan echt niet wachten!

Naar welke films kijk jij uit?

xxx

15 volgers op Bloglovin’?! Thank you sooo much!

travel • spain diaries pt. 1

spain diaries ’16 – week 1 // Er waait een zacht briesje, hij strijkt over mijn wangen en om mijn mond. In de verte blaft een hond en ook draait er zachtjes een deuntje door de stad. Ik wieg mee op de golven van het water en laat mijn handen er langzaam in zakken. De haren die los zijn geschoten uit mijn vlecht kietelen mijn neus en de zonnestralen liggen als een deken over mijn schouders. Mijn lippen vormen zich tot een glimlach; deze rust had ik gemist.

Mijn ontelbare sproeten, waarvan er een paar weg waren gevaagd tijdens de wintermaanden, zijn weer verdubbeld. Ik ben terug van mijn vakantie in Spanje en ik kan niet wachten jullie te vertellen over mijn avonturen en om jullie mijn foto’s te laten zien (en dat werd ook wel een beetje tijd na een week terug in Nederland)!

13 juli – We lopen een krakende houten trap op, om vervolgens op een krakende houten tribune te gaan zitten. Met zijn vijven hebben we ons tussen de mensenmassa gewurmd en ik ben niet zeker of we hier nog tussenuit komen. Onhandig open ik mijn tasje en probeer ik mijn camera aan te zetten. Mijn handen plakken nog steeds van het ijsje dat we eerder op hebben. Ineens wordt de mensenmassa stil terwijl er in het Spaans iets omgeroepen wordt. Ik kan het een beetje verstaan, maar de man praat zo snel dat ik het alweer opgeef. Er wordt een deur geopend en alle mensen staan op scherp.

Stierengevechten zijn erg populair in de regio waar ik mijn vakantie vierde. De mensen die het aandurven staan met zijn allen op een groot veld, met aan een kant de haven. Daar proberen ze de stier in het water te laten vallen (om hem vervolgens weer veilig naar zijn hok te laten zwemmen). Ik vond het niet leuk. Ik vond het verschrikkelijk. Ik snap dat het cultuur is, maar ik was heel de tijd bang dat er iets ergs zou gebeuren met een van de mensen en ook had ik het te doen met de stieren. Dus tja, dat was iets wat ik minder leuk vond, maar dan weet ik dat ook weer.

In het plaatsje waar we verbleven was een soort feestweek. Iedereen in de stad was in een vrolijke stemming en al gauw zaten we klaar op de plastic stoeltjes langs de weg. Er werd een parade gehouden, met praalwagens en al. Het was leuk om te zien hoe veel iedereen het naar zijn zin had. Er zaten een paar Engelse dames voor ons die mijn broertje vroegen een foto te maken en ook was er een klein Spaans jongetje die wanneer hij de kans kreeg, weghobbelde in zijn oranje tuinbroek om met confetti te spelen. Heel de stad was in feestelijke stemming en het voelde fijn om me er in mee te laten slepen.

Op een andere dag wat later in de middag besloten we het strand te bezoeken, want op het heetst van de dag was het niet slim om te gaan. We reden de kust langs op zoek naar een doorgangetje en vonden er uiteindelijk eentje wat verder van het drukke strand vandaan. Er stond een beach volleybalveldje en al snel hadden we een perfect plekje gevonden om onze handdoeken neer te leggen. Ik spurtte het water in omdat het zand zo warm was en genoot van de golven die tegen mijn buik aan sloegen. Ook was het heerlijk om de tijd te vergeten terwijl ik lag te lezen op mijn handdoek, terwijl de wind het al het geluid wegnam.

Deze vakantie was anders dan de andere: meestal kamperen we in tentjes, maar deze keer kregen we een aanbod om in een huisje te verblijven van goede vrienden van ons. Ik blij. Het huisje was prachtig en had een zwembad in de tuin (ja, i know!!). Ik wil niet te veel laten zien, omdat het natuurlijk niet van mij is, maar ik hoop dat de foto’s hier boven je een beetje een idee geven over hoe het er uit zag.

Een week nadat we aan waren gekomen in Spanje zijn we naar het centrum van Dénia gegaan, dit is de stad waar ons huisje stond. In Dénia heb je een ‘hoofdstraat’ en als je de zijstraatjes in loopt ziet alles er heel fotogeniek uit. Ik vond het heerlijk om door die straatjes heen te lopen met mijn camera. Ook zaten er hele leuke restaurantjes daar, zoals Al Forn op de foto hier boven. Daar heb ik een heerlijke pizza op (héél spaans *kuch*) en hebben we gezellig met zijn allen gekletst.

Op diezelfde avond zijn we naar het vuurwerk gaan kijken die bij de haven af werd gestoken. Ik kon niet wachten tot het vuurwerk begon. En dit spektakel liet wel even op zich wachten: een half uur na de afgesproken tijd begon het eindelijk. Ik heb mijn camera snel uit mijn tas gegrist en heb voor de aller eerste keer succesvolle foto’s van vuurwerk kunnen maken.

Kortom: dit was de perfecte afsluiting van de eerste week.

Zijn jullie al op vakantie geweest? En wat vinden jullie van de eerste “Spain diaries”?

xxx

Volgende keer: Adembenemend uitzicht en het mooiste stadje (genaamd Altea)